Interview...

These are the answers to the questions sent to me by Meggie, whose blog offers us many beautiful little treats of life :-)

I don't know who had the original and wonderful idea. I followed the tracks and this is as far as It took me (maybe I found it maybe not :-)

Enjoy!

1. If you could live in another country, which one would you choose? or would you prefer your own country?

Technically I have lived in another country for almost a year, during my MA studies. It was in the UK (Manchester). The thought crossed my mind before leaving Greece...that If I liked it there it would be nice to try and live there for a while. I mean it was such a big trip and I wouldn't want to waste it. I enjoyed every minute I spend in Manchester...I treasure the moments, the friends from other countries (some of them I still talk to regularly). Now you might say ok but...that is not the answer to the question.

Well my time there made me realise something...that I LOVE other cultures, civilizations, countries, people but...only if I know that I can come back home. So I would love to live in Greece (and be able to travel :-)

2. If you could spend a holiday in another country, which one would you choose?

I wanna go to Spain (Barchelona) and France (Paris). Me and my good friend Jim also dream about going to New York and Hong Kong (I have a dear friend living there) and...and...and...oh I want to go everywere!!!

3. Would you choose another career path, to the one you currently have? Why?

I have always wanted to be a teacher and I did everything I could in order to become one. My friends say I am the only one, they know, who knew exactly what she wanted. So...I love my job deeply and I can't imagine myself doing anything else. However, If I had the time and money I would also love to open a little shop-workshop, creating and selling my plaster masks and books (wouldn't mind if there were some of MY books on a shelf either :-)

4. What is your favourite colour, & why?

My favorite colour is blue.

I grew up in a town by the sea...my dad was born in Lesvos (a beautiful greek island) and I just think of the sea when I see all kinds of blue shades (which is funny because water is white! It's a good thing this 'interaction' with the light happens and we get that wonderful blue colour :-)

This is a picture of my hometown's little port...

5. Is there someone from your past you would like to meet up with again? Or not? & why?

Now that is an excellent question that needs thought...hmm I believe that people from our past stopped being with us, in any way, because...life happened. However, there are two people I would like to meet again :-)

The first one is Chi-ho. He is a great friend of mine and we met in Manchester during our MA studies. We became and still are friends but he is there (Hong Kong) and I am here now (Greece). Thanks to the internet we "talk" but it is not the same as having the person close, talking, touching, hearing and all. I wish that someday we will be able to meet again in person and talk like we did back then.

The second is my roomate from the university, sophia. We shared a house for three years and they were the best years of my life. We were like sisters and even though she is across the country now it would be nice to have a cup of coffee and talk like old times.

So that is all :-)

Hope you enjoyed it

Now here are the rules of the interview-game. I will post them and should anyone wishes to participate and continue this...it would be great!

1. Send me an e-mail or comment saying "interview me"

2. Then 5 questions will be e-mailed to you (questions I choose to ask you :-)

3. Answer them on your blog

4. Do not forget to re-post the rules along with your answers and offer to interview anyone else who e-mails you or comments that they wish to be interviewed!

take care now
peace and love
xoxo

The weight of the word..."child"

"Αλάφρυνε σα φτερό η λέξη κι ας είναι βουτηγμένη στο αίμα. Όσοι καμώνονται ότι την κατανοούν και την υπερασπίζονται την έννοια παιδί, δεν κατέκλυσαν τους δρόμους της οικουμένης στο άκουσμα του βομβαρδισμού ενός σχολείου κι ενός νοσοκομείου γεμάτων με παιδιά. Κι όμως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κόπτονταν για τα παιδιά μόλις ένα μήνα πριν. Τα παιδιά της πέτρας, της αμφισβήτησης, της... του... Το παιδί γίνεται δυσθεώρητα αξιοσέβαστο στο δυτικό πολιτισμό μόνον όταν συνοδεύεται από κτητικές αντωνυμίες. Τα δικά μας. Το δικό μου. Αλλιώς αριθμοποιούνται, ταξινομούνται, ζυγίζονται σα λιπόσαρκα αρνάκια γάλακτος κι ύστερα βγαίνει ο λύκος και διευκρινίζει πως άμα το παιδί θεωρηθεί θώρακας ή ασπίδα του εχθρού, παύει να είναι παιδί και γίνεται απλώς χαλκομανία, αριθμός θυμάτων χαμένων στο σωρό."

Λιάνα Κανέλλη (για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ)

"A word as light as a feather though covered in blood. The concept of the word "child" [...] the children holding stones in their two little hands, the children of doubt, his...hers...The child becomes respectable in the western part of the wolrd only when followed by possessive pronouns. Ours...Mine... In any other occasion children are numbered, categorized, weigh out like fleshless baby lamps and then...there comes the big bad wolf to decide whether this or that child is an enemy 'protector' or shield. Then the child is no longer considered to be a child...it becomes just another number on the pile of the lost victims and "collateral damage"...

By Liana Kanelli (Greek Jurnalist, writer, activist)


Fight against war and repression...fight for the children of Palestine...The power is in our hands to try and raise our voices against the injustice and the murder of innocent people and children. Don't stay in and watch what is happening in front of your TV. Go out and become one with the voices that demand to...

"STOP THE WAR"

What is the purpose of your life? (Ποιός είναι ο σκοπός της ζωής σου;)

(english version)

A question that simple and yet so complicated...

It is amazing how much energy, thinking and meditation is put in this-otherwise-ordinary day.

01/01/2009 and suddenly everyone starts thinking about their lives, dreams, hopes, aspirations, resolutions. We are happy the old has past and the new is here, we kiss whoever is standing next to us, we give presents, we celebrate, we remember people we never call...

01/02/2009 and suddenly everything goes back to normal. We sleep to regain the energy lost from the previous day, we stop meditating and thinking about our lives, dreams, hopes, aspirations and resolutions. We are neither happy nor sad and the new seems old somehow. We don't kiss whoever is standing next to us, got no money for more presents, we get back to work and we go back to calling only the 2-3 people we always call...

One of the interesting, yet difficult questions, I got the other day as regards the new year and life itself was this..."what is the purpose of your life?". At first I thought that the question is not fair...I mean we all have a purpose when we come into this world. It is there for us to discover it but life is not fair because a child born in Africa or Palaistine will never discover its true purpose...'life' will not let it happen. If the opportunities given in life are not the same and equal then how are we supposed to discover our true purpose? Then I started thinking about me and came down to this little conclusion...

We live in a world of our creation and we strive to find meaning in the little things it has to offer us...sometimes the smallest and meaningless thing (like a good word or jesture to somebody) can give you the biggest of pleasures. I don' t know were I am getting at with my life...all I know is that I want to try and start appreciating the small things and moments life has to offer. I' m afraid that if I miss these moments then...I miss my purpose in life itself!

Happy new 2009! Peace, love, health to all :-)

(Greek version)

Μια ερώτηση τόσο απλή αλλά ταυτόχρονα και τόσο περίπλοκη...

Είναι απίστευτο το πόση ενέργεια, σκέψη και περισυλλογή εναποθέτουμε σε αυτήν την--κατά τ' άλλα-- συνηθισμένη ημέρα.

01/01/2009 και ξαφνικά όλοι αρχίζουν να σκέφτονται για τις ζωές τους, τα όνειρα, τις ελπίδες, τις φιλοδοξίες και τις αποφάσεις τους. Είμαστε χαρούμενοι που το παλιό έχει περάσει και το νέο έχει καταφτάσει, φιλάμε όποιον έχουμε δίπλα μας, δίνουμε δώρα, το γιορτάζουμε, τηλεφωνούμε σε ανθρώπους με τους οποίους δεν συνηθίζουμε να επικοινωνούμε στην καθημερινότητα μας...

02/01/2009 και ξαφνικά όλα έρχονται στα ίσια τους. Κοιμόμαστε για να αναπληρώσουμε την ενέργεια που σπαταλήθηκε την προηγούμενη ημέρα. Σταματάμε την περισυλλογή και τις σκέψεις για τη ζωή, τα όνειρα, τις ελπίδες και τις αποφάσεις μας. Δεν είμαστε χαρούμενοι , αλλά ούτε και λυπημένοι, και το καινούριο φαντάζει παλιό κατά έναν περίεργο τρόπο. Δεν μοιράζουμε φιλιά από δω κι απο κεί και η τσέπη μας είναι άδεια για άλλα δώρα. Ετσι επιστρέφουμε στη δουλειά και στο να τηλεφωνούμε και πάλι τους 2-3 ανθρώπους με τους οποίους επικοινωνούμε σε καθημερινή βάση...

Μια από τις ποιό ενδιαφέρουσες και δύσκολες ερωτήσεις που μου έκαναν χτές, σ' ότι αφορά τον καινούριο χρόνο και τη ζωή μου, ήταν και η εξής..."Ποιός νομίζεις ότι είναι ο σκοπός της ζωής σου;". Στην αρχή σκέφτηκα ότι η ερώτηση δεν είναι δίκαιη...όλοι έχουμε έναν σκοπό όταν ερχόμαστε στη ζωή. Ο σκοπός αυτός είναι εκεί και μας περιμένει να τον ανακαλύψουμε αλλά η ζωή η ίδια μας βάζει τρικλοποδιές. Ενα παιδί που γεννήθηκε στην Αφρική ή την Παλαιστίνη δεν θα έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει το δικό του σκοπό. Αν οι ευκαιρίες που δίνονται στη ζωή δεν είναι ίσες και ίδιες τότε πως υποτίθεται ότι θα ανακαλύψουμε τον πραγματικό σκοπό της ύπαρξης μας; Μετά άρχισα να σκέφτομαι για μένα και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα...

Ζούμε σε έναν κόσμο που εμείς οι ίδιοι δημιούργήσαμε και παλεύουμε να βρούμε νόημα στα μικρά πράγματα που έχει να μας προσφέρει η ζωή. Μερικές φορές το πιο μικρό και χωρίς νόημα πράγμα (όπως μια κίνηση ή ένας καλός λόγος σε κάποιον) μπορεί να σου προσφέρει μεγάλη συγκίνηση και χαρά. Δεν έχω ιδέα που θα με βγάλει το μονοπάτι της ζωής μου...το μόνο που ξέρω είναι οτι θέλω να προσπαθήσω και να αρχίσω να απολαμβάνω τις μικρές χαρές και στιγμές που μου προσφέρονται. Φοβάμαι ότι αν χάσω αυτές τις στιγμές τότε...θα χάσω το νόημα της ίδιας μου της ζωής!

Καλή χρονιά! Ειρήνη, αγάπη, υγεία σε όλους :-)

HO HO HO...

Merry Christmas everyone!! Enjoy the family times, be happy and...drive carefully :-)

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!! Χαρείτε τις οικογενειακές στιγμές, να είστε ευτυχισμένοι και...να οδηγείτε προσεχτικά :-)

η ιστορία ενός...barcode

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας άνθρωπος. Είχε δύο χέρια, δυο πόδια και ένα μυαλό που τον έκανε να ξεχωρίζει από τα άλλα έμψυχα και άψυχα όντα της γης.

Εν έτη 2008 και στο κατώφλι του 2009 ο άνθρωπος μας κοιμόταν, ξυπνούσε, έπινε καφέ, δούλευε, συζητούσε και έκανε γενικά όλα τα φυσιολογικά πράγματα που κάνει κάθε άλλο , όμοιο με αυτόν, ον. Το σημαντικότερο όμως κατόρθωμα του ... ο άνθρωπος αυτός κατανάλωνε.

Κατανάλωνε τα πάντα..."επένδυε" τα χρήματα του σε ότι έβρισκε και πίστευε ότι θα καλυτερέψει τη ζωή του. Εκεί όμως όπου έδινε τη μεγαλύτερη βάση...στα προϊόντα των Σούπερ Μάρκετ! Εκεί όπου τα προϊόντα έχουν το ράφι τους, είναι ταξινομημένα, με ταμπελάκια για να τα ξεχωρίζεις. Εκεί όπου υπάρχουν πολλές επιλογές και οι ζωή είναι εύκολη και γρήγορη κι αυτό...χάρη στα barcodes.

"Μεγάλη εφεύρεση το barcode" σκέφτηκε ο άνθρωπος μας. "Παλιότερα είχαμε τα μανάβικα και τα μπακάλικα. Σημειωματάριο, προσθέσεις και πάλι προσθέσεις. Τώρα; Τώρα φακελώνεις, κατηγοριοποιείς, τελείωσες. Μπιπ πάνω από το μηχάνημα και αυτό ήταν, έχεις όποια πληροφορία χρειάζεσαι".

Αυτό που δεν περίμενε ο άνθρωπος μας να συμβεί όμως με τίποτα...η απόκτηση του ολόδικου του barcode. Μια μέρα του είπαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα γινόταν ευκολότερη η ζωή του. "Είμαστε τόσοι πολλοί πια στον κόσμο αυτό που είναι απαραίτητη η ταξινόμηση μας" του είπαν. "Έτσι θα μπορούμε να εξυπηρετήσουμε τον κόσμο ευκολότερα στις δημόσιες υπηρεσίες, τις δουλειές, σε εξετάσεις που πιθανόν να δώσουν ή να πάρουν". "Ναι αλλά τι στοιχεία θα υπάρχουν καταγεγραμμένα μέσα σε αυτό το barcode;" ρώτησε ο άνθρωπος μας. "Τα πάντα" του απάντησαν.

Ο άνθρωπος μας πήρε τον κωδικό του αδιαμαρτύρητα και ξεκίνησε τη μέρα του όπως κάθε άλλη φορά. Μπαίνοντας στο super market για τα καθιερωμένα ψώνια της ημέρας είδε στο ράφι ένα πακέτο μακαρόνια να του χαμογελάει πονηρά...έβγαλε από την τσέπη το barcode που είχε στο πορτοφόλι του και κοίταξε το προϊόν που τον 'κοιτούσε' επίμονα. "Τι κοιτάς!!" του φώναξε...

Μπιπ...μπιπ...μπιπ....μπιπ του χαμογέλασε εκείνο :-)

"Καλώς ήρθες στον αυτόματο και μηχανιστικό κόσμο μου...μη σκέφτεσαι πια...μόνο άκου"

Μπιπ...μπιπ...μπιπ...

σημείωση: εμπνευσμένο από το barcode που μοιράστηκε στους υποψηφίους που δώσανε το τεστ δεξιοτήτων του ΑΣΕΠ στις 30/11/2008.

Athens...by train!

I went to Athens again this weekend. Saw my good friend Efi! We had a GREAT time!

One of the things we did was to take the train tour. The train takes you to places like Monastiraki, Thisio, Acropolis, Sintagma (the parliament is there).

Well it was great and I have the proof for it...enjoy a 'ride' downtown :-)

Αξιολόγηση Συμ-μόρφωσης και Εξευτελισμός Πτυχιούχων

Στα γρανάζια της γραφειοκρατίας...

Υποψήφιος τίτλος για βιβλίο του Στίβεν Κινγκ και για sci-fi κινηματογραφικό θρίλερ. Στην ταινία η κάμερα 'εισβάλει' σε ένα κτίριο ψηλό και άχρωμο, γκρίζο με τοίχους βαμμένους με μπογιά (κόκκινη κατά προτίμηση). Το σύνθημα "θέλουμε δουλειά και όχι ανεργία". Το πλάνο συνεχίζει την πορεία του, περνάει την μεταλλική πόρτα και ο θεατής βλέπει ένα διάδρομο με καρέκλες και ένα τραπέζι στη μέση. Στον τοίχο τοιχοκολλημένες ανακοινώσεις, αιτήσεις, λίστες με δικαιολογητικά. Στη μέση του τραπεζιού κούτες με αιτήσεις που τις ξεχωρίζεις μόνο από τον αριθμό που έχουν πάνω τους (το 322 είναι γι' αυτό και το 321 για άλλο πράγμα).

Γύρω γύρω καθισμένοι άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους να γράφουν ασταμάτητα. Το βλέμμα τους μαρτυρά αγανάκτηση, λύπη και κούραση μαζί. Μπορεί κανείς να τους παρομοιάσει με κάποιον που βρίσκεται κοντά στο να πάρει τη σύνταξη του. Έχει φτάσει στα 65, χαίρεται που έζησε για να πάρει αυτά που του αναλογούν (;) αλλά χρειάζεται να δουλέψει λίγο ακόμα για να φτάσει στο στόχο του. Πηγαίνει λοιπόν κάθε φορά στη δουλειά και κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα τόσα χρόνια αναμένοντας τις ώρες που θα σταματήσει και ... θα ξεκουραστεί.

Έτσι είναι και οι δικοί μας πρωταγωνιστές, καρικατούρες του εαυτού τους, κάποιοι σας εσένα κι εμένα που ξέρουν πολύ καλά την όλη διαδικασία (χαρτιά, επικυρώσεις, παράβολα, αιτήσεις). Η μόνη τους κοινωνικοποίηση και αυτό που τους δένει τη συγκεκριμένη στιγμή είναι η αίτηση..."να σε ρωτήσω κάτι κοπελιά; Εδώ το κουτάκι αυτό πως το συμπλήρωσες, κεφαλαία ή μικρά; Το όνομα σου;".

Η κάμερα συνεχίζει το δρόμο της για να συναντήσει κι άλλους ανθρώπους όλων των ηλικιών και των προσόντων να προσπαθούν να κάνουν το ίδιο πράγμα. Να αποδείξουν σε κάποιους που δεν θα νοιαστούν ποτέ γι' αυτούς...το πόσο αξίζουν. Το αν αξίζουν οι ίδιοι υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή τους που το ένιωθαν. Τότε, στην ορκωμοσία τους από τη σχολή, όπου όλοι τους έδιναν λουλούδια και συγχαρητήρια και η ζωή ήταν μπροστά τους στρωμένη με υποσχέσεις και αισιοδοξία. Τότε δεν έβλεπες κανένα τοίχο να υψώνεται μπροστά σου, κανένα εμπόδιο. Υπάρχει όμως κάτι για το οποίο δεν σε προετοιμάζει κανένα πανεπιστήμιο και καμία οικογένεια. Και αυτό είναι ο ΑΣΕΠ...

Ο ΑΣΕΠ είναι ένας οργανισμός που αξιολογεί αν τελικά αυτά που έμαθες και που οι καθηγητές σου πιστοποίησαν με τους βαθμούς τους (κι εσύ με την προσωπική σου προσπάθεια) είναι...αλήθεια. Τα θυμάσαι αυτά για τα οποία σπούδασες; Για να το πιστοποιήσει αυτό ο ΑΣΕΠ διεξάγει εξετάσεις, στις οποίες εξετάζει όχι μόνο τις γνώσεις άλλα και τα νεύρα και τις αντοχές σου. Έτσι βασικό μέρος τις όλης δοκιμασίας είναι και η συμπλήρωση των αιτήσεων για να λάβεις μέρος. Αν είσαι αρκετά παρατηρητικός και γνωρίζεις την επιστήμη της σημασιολογίας καταλαβαίνεις τι θέλει να πει η προκήρυξη. Αν έχεις καλό επικοινωνιακό στυλ και είσαι κοινωνικός θα τα καταφέρεις και θα βγάλεις άκρη με τα τηλέφωνα και το τμήμα ενημέρωσης του οργανισμού.

Όταν τελικά τελειώσεις από όλα αυτά σου μένει χρόνος (;) για διάβασμα και περισυλλογή, το τρέξιμο στα φροντιστήρια για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις και η απορία...γιατί ο ΑΣΕΠ έχει δικό του κωδικό τηλεφωνικού αριθμού και δεν ξεκινά με 210-... ; Σαν ένα άλλο Άγιο Όρος, ένα άλλο κράτος μέσα στο κράτος. Μια πόλη όπου κυβερνά η "γραφειοκρατία" κι όλοι εμείς είμαστε η πιστοί 'ψηφοφόροι' που δεχόμαστε τη μια και μοναδική μοναρχία που επικρατεί. Όπου δεχόμαστε την τακτική του "διαίρει και βασίλευε".

Τι έβαλες στο κουτάκι είπαμε...χ ή ν...;

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Σήμερα κάποιος μου είπε ότι η εβδομάδα που μας έρχεται είναι και η τελευταία με καλό καιρό. Αν και άργησε λίγο να μας κρυώσει νομίζω...καιρός του ήτανε!

Οι εικόνες είναι από τον κήπο μας στο χωριό. Χαρακτηριστικά η γιαγιά μου είπε ότι λόγω καλοκαιρίας τα τριανταφυλλάκια μας κράτησαν περισσότερο...

καλό φθινόπωρο :-)

A TRIP DOWN TO MEMORY LANE...

Η ΑΘΗΝΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ...

Η ΑΘΗΝΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ...δεν μοιάζει με αρχόντισσα.

Η δική μου Αθήνα μοιάζει με περιστέρι. Κρύβει μια ελευθερία και μια πολυπλοκότητα, έχει τα φόντα για να "πετάξει" αλλά...δεν πάει μακριά, γυρνάει πάντα στο ίδιο σημείο, κοντά στον κόσμο και τη βαβούρα. Ζει από τα ψίχουλα και την καλοσύνη των άλλων, την αγάπη πολλών αλλά την προστασία λίγων. Είναι εκτεθειμένη μα και...καλομαθημένη. Έχει μια άγρια ομορφιά, μια γκρίζα μίξη χρωμάτων που την κάνουν μοναδική κι ας είναι...σκούρα και άχαρη.

Όταν ήμουν φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη στο δεύτερο έτος αποφάσισα να βρω συγκάτοικο και να μετακομίσουμε στο κέντρο της πόλης, πίσω από τη ροτόντα. Βρήκαμε ένα παμπάλαιο διαμέρισμα και χωρίς πολλά πολλά είπαμε το ναι. Κατά τη διάρκεια της μετακόμισης συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε ξεχάσει να κοιτάξουμε τα πίσω μπαλκονάκια του σπιτιού. Το λάθος ήταν ότι είχαμε ενθουσιαστεί τόσο με την ιδέα του κέντρου και της αμεσότητας που αυτό σου προσφέρει που είχαμε αγνοήσει εντελώς...τα περιστέρια που φώλιαζαν στο μπαλκόνι. Το καλοκαίρι η μυρωδιά και οι ακαθαρσίες ήταν τόσο έντονα που είχαμε απηυδήσει.

Λατρεύω τα περιστέρια αλλά μόνο για όσο διαρκεί μια βόλτα στην πλατεία συντάγματος. Λατρεύω την Αθήνα για τον ίδιο λόγο. Τα θέατρα, τον πολιτισμό, τον πλουραλισμό, την ανομοιογένεια, τους ανθρώπους αλλά...για πόσο; Τελικά είναι προτιμότερο να ζεις ή να επισκέπτεσαι; Να δουλεύεις εκεί ή να χαλαρώνεις σε διακοπές ενώ η δουλειά σου σε περιμένει αλλού; Ιδού η απορία...

όταν έφυγα από τη Θεσσαλονίκη και άφησα πίσω μου το σπίτι που πέρασα τρία ολόκληρα χρόνια μαζί με τα...περιστέρια...έκλαψα. Όσο κι αν χαιρόμουνα που δεν θα τα ξαναέβλεπα, που δεν θα ξανακαθάριζα ήξερα ότι θα μου λείψουν και ότι τουλάχιστον μια φορά το χρόνο...θα ήθελα να τα ξανάβλεπα. Εστω και για λίγο.

Αυτή είναι η Αθήνα για μένα λοιπόν...το δικό μου μεγάλο περιστέρι.

Till next time...καλή αντάμωση!

Αθήνα 26-28/10/2008

THE (SECOND) BEST PLAY I ' V SEEN SO FAR!!

"Κάθε χρόνο ίδια μέρα" του Bernard Slade

Θέατρο Εγνατία-Θεσ/νικη (μέχρι και την επόμενη εβρομάδα).

'Πιθανώς η πιο πετυχημένη κωμωδία δύο χαρακτήρων που ανέβηκε ποτέ στο Μπροντγουαίη. Το "κάθε χρόνο ίδια μέρα" παίχτηκε για 1444 παραστάσεις και μαζί με το "Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα" μοιράζεται την ένατη θέση στην κατάταξη των μακροβιότερων παραστάσεων.' - Από το πρόγραμμα της παράστασης.

Τώρα και στην Ελλάδα...

Μετάφραση ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΗΣ

Σκηνοθεσία ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΖΟΓΛΟΥ

Παίζουν ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΟΥΜΑΣΑΤΟΥ / ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ

ΣΠΕΥΣΑΤΕ!!!!!

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ!!!

Well done PKS!!

Results coming up later...